De schommel is niet meer 

Het grasveld bij de kennis op de hoek
is leeg.

De schommel is niet meer

Daar waar vroeger werd gelachen
Waar de roestige spijker tegen het hoofd kwam
Is het nu leeg 

De schommel is niet meer

Het grasveld bestaat nog
Voor hek waar we overheen klommen geldt hetzelfde
Het is alleen een beetje hoger 

De schommel is niet meer

De roestige spijker
Blijft altijd
Een gevoelig punt

Het jongetje van drie
Was niet groter dan zijn fiets
Een halve meter
Was zijn fiets

Hij ging zitten en viel
Hij viel een schram

Hij viel een schram waar een driejarige om moet huilen,
waar een vijfjarige ontzettend trots op is en waar een puber zich alleen maar voor kan schamen.

Hij viel een schram,
die de vorm van een piratenwond had, maar hij trok een gezicht als zag hij de grote boze wolf.

Hij zag de schram op zijn kleine been,
die daar bijna perfect zat.
Hij zag de schram die daar prima paste en hij wist waarom hij moest huilen.

Hij zag de schram op zijn driejarige been,

En op datzelfde moment zijn fiets.

Het paste niet.
Die halve meter deed het hem.

Vroeger stond ik voor het stoplicht. Het werd vanzelf weer groen, als ik maar lang genoeg bleef wachten.  

Tegenwoordig sta ik nog wel eens voor een stoplicht alleen dan in een andere provincie. Ook hier wordt het stoplicht wel weer eens groen. In Overijssel kan ik echter een inschatting maken van hoe lang het nog gaat duren zonder al het andere verkeer om me heen in de gaten te houden. Ik kijk gewoon naar de lampjes boven het stoplicht. Ik hoef dus niet meer te kijken welke rijbanen al geweest zijn, welke auto’s er van rechts komen en welke auto’s nog maar even moeten wachten. Top.

Springt het stoplicht bijvoorbeeld net op rood, dan staan alle lampjes aan. Hoe langer je staat te wachten, des te meer lampjes niet meer branden. Zijn alle lampjes weg, dan springt het licht op groen. Simpel doch doeltreffend zou je zeggen. Fantastische uitvinding. Dat dacht ik de eerste weken op de fiets in Overijssel tenminste. Daar kwam ik gauw op terug.

Ik weet niet wie de stoplichtlichtjes instelt, maar het systeem klopt niet. De ene keer gaan de lampjes heel snel uit, de andere keer sta je op de trappers terwijl alle lampjes weer aanspringen (en je dus weer moet wachten tot alle lampjes weg zijn). Wat voor mij het lampjesfenomeen ook ontzettend vervelend maakt is het feit dat iedereen gebiologeerd naar de lampjes zit te turen. “De lampjes zullen ons wel vertellen wanneer we hier weer vandaan mogen” lijkt iedereen hardop de denken. Niks geen vriendelijk woord, niets geen meelijwekkende blikken omdat iedereen op het stoplicht moet wachten. De lampjes vertellen wanneer we weer van start kunnen, naar dingen die echt belangrijk zijn.  

 Hoe het met de Overijsselse mens zit weet ik niet, maar ik heb het niet zo op de stoplichten met lampjes er boven. Nogmaals, prima uitvinding, maar het werkt niet. Op zo’n manier kun je niet meer rustig voor het stoplicht staan, de koeien tellen, de mensen begroeten en blij zijn dat het stoplicht spontaan op groen springt. Het stoplicht springt wel weer op groen, ook in Overijssel gaat dit vanzelf, maar het spontane is er met de lampjes wel vanaf.

Anita gaat mee op vakantie. Met wie dat weet ze niet. Ze gaat naar Italië, in de ochtend krijgt ze ontbijt en om vier uur is er disco.  Ze is rond de veertig, en toch is er disco.

Anita krijgt een echt Italiaans diner. Wat deze maaltijd inhoudt weet ook Anita niet, maar Italiaans is het zeker. Niemand weet nog wie Anita is, maar ze gaat mee op vakantie.

Anita gaat naar Italie. De mensen in de trein gaan ook naar Italie, en naar Schiphol. Ze krijgen ook ontbijt. Typisch Italiaans, dat zeggen ze. Ze gaan op vakantie, met Anita van rond de veertig. Maar niemand heeft Anita ooit gezien.

Hij stapt in de trein,
kijkt om zich heen
En staat tegenover alles

Daar bij het raam
Staat hij tegenover alles

Blond
Dat is duidelijk te zien

Hij staat tegenover alles
Met zijn blauwe ogen

Hij staat tegenover alles
Hij staat er tegenover

Maar hij staat er wel

Kijk je om, zie niets
Kijk je voor je, zie je opeens wat er nooit zal zijn

Tijd om te kijken waar je staat.

Het is niet wat er gepland was,
het is niet wat je dacht.
Je zag het anders
mooier
beter

Anders.

Anders dan het ooit geweest is
anders dan het ooit zal zijn.

We zagen het samen.
Maar nu sta ik hier.

Zo’n rondje grachten en een kijkje in de binnenstad leverde vandaag toch een heel ander beeld op dan normaal. Ik zag af en toe een verdwaalde non, een gegroeide trol en een fietsende wuppie. Ook de piraten, clowns en prinsessen mochten natuurlijk niet ontbreken. Gek om te zien voor mij als noorderling. Of de volwassene die als varken verkleed ging morgen weer serieus genomen wordt vraag ik me af. De vrouwen op de fiets uitgerust als tuinmannen en ik citeer: “ja, met dit bloempotkapsel moet het helemaal lukken” worden het zeker niet. Al was het maar omdat ze crocs droegen. 

Ergens vind ik het jammer dat ik de bierlucht, sigarettenwalm en zere voeten zo lang heb gemist.

Ergens vind ik het ook wel fijn.

Ergens anders weet ik het niet.

Ergens denk ik dat het goed is zo.

Ergens tussen beide weet ik dat je maar één keer jong bent en daar denk ik ook dat ik dat nogal eens vergeet te denken.

Ik verloor controle
Maar dat is helemaal niet erg
Want op de dag dat ik de controle verloor
Won ik zoveel meer

Verstandig ben ik niet meer
Sinds de dag dat mijn hart het overnam

Hij zorgde voor de tranen
toen ik het allemaal niet meer wist
wat ik dacht te weten

Hij zorgde voor de tranen
maar ze waren niet
van verdriet